AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare

Kryefaqja

 

VIII. Lutja

Lutja është elementi thelbësor i karakterit të krishterë që sot po mungon në shumicën e besimtarëve. Një nga arsyet për këtë është se lutja keqkuptohet dhe mendohet më shumë si kërkim dhe marrje. Megjithatë ka edhe shumë arsye të tjera. Ne nuk e shohim plotësisht vlerën e lutjes si bashkësi me Perëndinë tonë (Isaia 43:21-22; 64:6-7; Danieli 9:13-14; Osea 7:13-14; 8:13-14).

A. Pohimi.

1. Është mëkat të lësh pas dore lutjen. “Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mëkatoj kundër Zotit duke hequr dorë nga lutjet për ju; përkundrazi, do t’ju tregoj rrugën e mirë dhe të drejtë” (1 Samueli 12:23).

2. Lutja është caktuar nga Perëndia. “Lypni dhe do t’ju jepet; kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t’ju çelet. Sepse kush lyp merr, kush kërkon gjen dhe do t’i çelet atij që troket. A ka midis jush ndonjë njeri që, po t’i kërkojë i biri bukë, t’i japë një gur? Ose po t’i kërkojë një peshk, t’i japë një gjarpër? Në qoftë se ju, që jeni të këqij, dini t’u jepni dhurata të mira bijve tuaj, aq më tepër Ati juaj, që është në qiej, do t’u japë gjëra të mira atyre që ia kërkojnë” (Mateu 7:7-11).

3. Lutja është e urdhëruar nga Perëndia. “Lutuni pa pushim” (1 Thesalonikasve 5:17). “Ngulmoni në të lutur, duke ndenjur zgjuar në të me falendërim” (Kolosianëve 4:2).

4. Është e nevojshme të kërkojmë. “Nuk keni, sepse nuk kërkoni” (Jakobi 4:2c).

B. Përshkrimi.

1. Abrahami lutet për Sodomën (Zanafilla 18).

2. Jakobi lutet me lutjen e parë personale (Zanafilla 32:9-12). Shihni lutje të tjera personale (Ligji i Përtërirë 26:1-16; Eksodi 5:22).

3. Jozueu dhe gjyqtarët i thërrasin Perëndisë (Jozueu 7:6-9; Gjykatësit 10:14).

4. Samueli lutet si një ndërmjetësues (1 Samueli 7:5, 12).

5. Davidi lutet me falenderim (2 Samueli 7).

6. Besimtarët ia hapin zemrat e tyre Perëndisë (Psalmi 42:4; 62:8).

C. Shpjegimi.

1. Katekizmi Presbiterian thotë: “Lutja është flijimi i dëshirave tona ndaj Perëndisë, për gjërat e pranueshme sipas vullnetit të Tij në emrin e Krishtit me rrëfim të mëkateve tona dhe pranim falenderues të mëshirës së Tij”.

2. Përkufizimi biblik.

          a. Si një fëmijë që shkon tek i ati. “Sepse ju nuk keni marrë një frymë robërie, që të keni përsëri frikë, po keni marrë frymën e birërisë, me anë të së cilës ne thërrasim: ‘Aba, o Atë!’” (Romakëve 8:15).

          b. Si një fëmijë që i thërret të atit. “Zot, ç’don ti të bëj unë?” (Veprat e Apostjve 9:6).

          c. Si një fëmijë që dëshiron të jetë me të atin. “Jabetsi kërkoi ndihmën e Perëndisë të Izraelit, duke thënë: ‘Oh, sikur të më bekoje dhe zgjeroje kufijtë e mi dhe dora jote të ishte me mua dhe të më ruante nga e keqja që të mos vuaj!’. Dhe Perëndia i dha atë që kishte kërkuar” (1 Kronikave 4:10).

          d. Si një fëmijë që i përgjërohet të Atit. “Kur qielli do të mbyllet dhe nuk do të ketë më shi sepse kanë mëkatuar kundër teje, në qoftë se luten duke t’u drejtuar nga ky vend, në qoftë se lavdërojnë emrin tënd dhe heqin dorë nga mëkati i tyre sepse i ke dëshpëruar shumë, ti dëgjoji nga qielli, fale mëkatin e shërbëtorëve të tu dhe të popullit tënd të Izraelit, duke u treguar rrugën e mirë nëpër të cilën duhet të ecin, dhe dërgo shiun mbi tokën që i ke dhënë si trashëgimi popullit tënd” (1 Mbretërve 8:35-36).

          e. Si një fëmijë që kërkon ndërmjetësimin e Atit. “Dhe, mbasi e mori librin, të katër qeniet e gjalla dhe të njëzet e katër pleqtë ranë përmbys përpara Qengjit, duke pasur secili një qeste dhe disa kupa ari plot me erë të këndshme, të cilat janë lutjet e shenjtorëve” (Zbulesa 5:8). Shihni gjithashtu Zbulesa 8:34.

          f. Si një fëmijë që pret në heshtje përpara Perëndisë. “O Zot, ti dëgjon dëshirën e njerëzve të përulur; ti e fortëson zemrën e tyre, veshët e tu janë të vëmendshëm” (Psalmi 10:17).

3. Përvoja njerëzore. Me këtë kuptojmë që shenjtorët e Perëndisë i kanë gjetur këto të vërteta nëpërmjet lutjes.

          a. Është një mendje përvëluese e vendosur në Perëndinë.

          b. Është një luftë (Kolosianëve 4:12).

          c. Është një punë e zellshme.

D. Nxitja.

1. Dëshmia e mjaftueshme e të krishterëve vërteton që Perëndia i përgjigjet lutjes.

2. Tërësia e frazave në Shkrime: kushdo, çfarëdo, kudo.

3. Pasuria e premtimeve nga Perëndia për besimtarët që luten.

4. Besimi i hyrjes nëpërmjet Jezus Krishtit. “Duke pasur, pra, o vëllezër, liri të plotë për të hyrë në shenjtërore me anë të gjakut të Jezusit, me anë të një udhe të re dhe të gjallë që ai përuroi për ne me anë të velit, domethënë të mishit të tij, edhe duke pasur një kryeprift mbi shtëpinë e Perëndisë, le t’i afrohemi me zemër të vërtetë, me siguri të plotë besimi, duke i pasur zemrat tona të lara prej ndërgjegjës së ligë dhe trupin të larë me ujë të kulluar” (Hebrenjve 10:19-22).

5. Siguria e ndihmës nga Fryma e Shenjtë. “Kështu, pra, edhe Fryma na ndihmon në dobësitë tona, sepse ne nuk dimë çfarë të kërkojmë në lutjet tona, sikurse duhet; por vetë Fryma ndërhyn për ne me psherëtima të patregueshme” (Romakëve 8:26).

6. Zbulesa e Perëndisë me anë të Krishtit. “Askush s’e pa Perëndinë kurrë; i vetëmlinduri Bir, që është në gjirin e t’Et, është ai që e ka bërë të njohur” (Gjoni 1:18).

7. Pasuria e pakufi e hirit në Krishtin. “Dhe Perëndia im do të plotësojë të gjitha nevojat tuaja sipas pasurisë së tij në lavdi, në Jezus Krishtin” (Filipianëve 4:19).

8. Mundësia e pakufizuar e besimit. “Dhe Jezusi i tha: ‘Nëse ti mund të besosh, çdo gjë është e mundshme për atë që beson’” (Marku 9:23).

9. Aftësia e plotë e Perëndisë. “Tani atij që, sipas fuqisë që vepron në ne, mund të bëjë jashtë mase më tepër nga sa kërkojmë ose mendojmë” (Efesianëve 3:20).

E. Ilustrimi.

1. Abrahami duke ndërmjetësuar për Sodomën (Zanafilla 18:22-23; 19:29).

2. Lutja e shërbëtorit të Abrahamit (Zanfilla 24:12).

3. Lutja personale e Jakobit (Zanafilla 32:9-12).

4. Ndëryrja e Moisiut për Izraelin (Eksodi 32:11-14, 30-34; Numrat 14:11-21).

5. Samueli duke ndërmjetësuar për mbretin dhe njerëzit (1 Samueli 12:6-25).

6. Elija duke u lutur për zjarr dhe ujë (1 Mbretërve 18:25-41; Jakobi 5:17,18).

7. Lutja e Nehemias për Jeruzalemin (Nehemia 2:4).

8. Lutja e Jozueut për mendjemprehtësi (Jozueu 7:7-9).

9. Lujta e Samsonit për ripërtëritje të fuqisë (Gjyqtarët 16:28).

10. Lutja e Anës për një fëmijë (1 Samueli 1:10-11).

11. Lutja e Davidit për pendesë (Psalmi 51).

12. Lutja e Solomonit për mençuri (1 Mbretërve 3:5-9).

13. Lutja e përkushtimit të Solomonit (1 Mbret. 8:25-53).

14. Lutja e Jonës për çlirim (Jona 2).

15. Lutja e Habakukut për lavdërim (Habakuku 3).

16. Ndërhyrja e Palit për shenjtorët (Efesianëve 1:15-23; 3:14-21; Kolosianëve 1:9-14).

17. Lutja e keqbërësit për falje (Luka 23:42-43).

18. Lutja e nënshtrimit të Stefanit (Veprat 7:59-60).

19. Lutja e Zotit Jezus për fuqi (Mateu 26:27-46).

20. Lutja e fundit e Biblës (Zbulesa 22:20).

F. Rregullimi.

1. Pozicioni i trupit. Ka shumë supozime në lidhje me pozicionin e trupit në lutje. Disa mbahen fort që lutja nuk është lutje nëse njeriu nuk është në gjunjët e tij, duke besuar që është blasfemuese të lutesh kur ecën. Sipas Shkrimeve të mëposhtme nuk ka asnjë rregull të dhënë për pozicionin e trupit në lutje.

          a. Krishti me fytyrën e Tij përtokë. “Dhe, si shkoi pak përpara, ra me fytyrë për tokë dhe lutej duke thënë: ‘Ati im, në qoftë se është e mundur, largoje prej meje këtë kupë; megjithatë, jo si dua unë, por si do ti’” (Mateu 26:39).

          b. Solomoni në gjunjët e Tij. “Kur Salomoni mbaroi së drejtuari Zotit tërë këtë lutje dhe kërkesë, ai u ngrit para altarit të Zotit ku ishte gjunjëzuar me duart e shtrira në drejtim të qiellit” (1 Mbretërve 8:54).

          c. Pjetri në ujë. “O Zot, shpëtomë!” (Mateu 14:30c).

          d. Vjedhësi në kryq. “Zot, kujtohu për mua kur të vish në mbretërinë tënde” (Luka 23:42).

          e. Elija me fytyrë mes gjunjëve të tij. “Kështu Ashabi u ngjit për të ngrënë dhe për të pirë; por Elia u ngjit në majë të Karmelt, u përkul deri në tokë dhe vuri fytyrën midis gjunjëve” (1 Mbretërve 18:42).

          f. Davidi në krevatin e tij. “Unë jam sfilitur duke psherëtirë; çdo natë e lag shtratin me vajin tim dhe bëj që të rrjedhin lotë mbi shtrojen time” (Psalmi 6:6).

2. Koha për lutje. Shumë poema janë shkruar duke sugjeruar kohën e lutjes. Dimë që një i krishterë duhet të zgjedhë një kohë sa më të përshtatshme që të jetë vetëm me Zotin. Megjithatë edhe këtu nuk ka ndonjë rregull të prerë. Vini re shembujt e mëposhtëm:

          a. Danieli: tre herë në ditë. “Kur Danieli mësoi që dokumenti ishte nënshkruar, hyri në shtëpinë e vet. Pastaj në dhomën e tij të sipërme, me dritaret e saj të hapura në drejtim të Jeruzalemit, tri herë në ditë gjunjëzohej, lutej dhe falenderonte Perëndinë e tij, siç e bënte zakonisht më parë” (Danieli 6:10).

          b. Krishti: herët në mëngjes. “Pastaj, të nesërmen në mëngjes, kur ende ishte shumë errët, Jezusi u ngrit, doli dhe shkoi në një vend të vetmuar dhe atje u lut” (Marku 1:35).

          c. Pjetri dhe Gjoni: ora e lutjes (3.00 pas dreke). “Por Pjetri dhe Gjoni po ngjiteshin bashkë për në tempull, rreth orës së nëntë, në orën e lutjes” (Veprat 3:1).

3. Vendi i lutjes. Ku është vendi që Perëndia e takon njeriun sot? Zoti Jezus tha: “O grua, më beso: vjen ora që as mbi këtë mal as në Jeruzalem nuk do të adhuroni Atin … Por vjen ora, madje ajo ka ardhur, që adhuruesit e vërtetë ta adhurojnë Atin në frymë dhe në të vërtetën, sepse të tillë janë adhuruesit që kërkon Ati” (Gjoni 4:21, 23). Edhe këtu, gjithashtu ne shohim që nuk ka ndonjë vend të përcaktuar.

          a. Krishti në kopësht. “Atëherë Jezusi shkoi bashkë me ta në një vend, që quhej Gjetsemani, dhe u tha dishepujve: ‘Uluni këtu, ndërsa unë po shkoj aty të lutem’” (Mateu 26:36).

          b. Krishti mbi bar. “Atëherë i urdhëroi që turmat të ulen mbi bar; pastaj i mori pesë bukët dhe dy peshqit dhe, pasi i çoi sytë drejt qiellit, i bekoi; i ndau bukët dhe ua dha dishepujve, dhe dishepujt turmave” (Mateu 14:19).

          c. Krishti mbi një mal. “Në ato ditë ndodhi që ai shkoi në mal për t’u lutur dhe e kaloi natën duke iu lutur Perëndisë” (Luka 6:12).

          d. Pali në një stuhi në anije (Veprat 27). Ku është vendi që i krishteri duhet të lutet? Krishti tha: “Por ti, kur lutesh, futu në dhomëzën tënde, mbylle derën dhe lutju Atit tënd në fshehtësi; dhe Ati yt, që shikon në fshehtësi, do të ta shpërblejë publikisht” (Mateu 6:6). Ku është dhoma dhe si mundet njëri ta mbyllë derën? Dhomëza është kudo që besimtari mund ta veçojë veten nga bota e jashtme. Mund të jetë në një autobus, duke ecur në rrugë, ose mund të jetë edhe në një dhomë të mbyllur. Është një vend ku ai dhe Perëndia janë vetëm së bashku.

G. Kushtet.

Çfarë do të duhej që lutjet tona të merrnin përgjigje? I krishteri është njeriu që kërkon për të marrë. Përgjigjen për lutjet na e japin të vërtetat e mëposhtme:

1. Besimi. “Edhe pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Atij, sepse ai që i afrohet Perëndisë duhet të besojë se Perëndia është, dhe se është shpërblenjësi i atyre që e kërkojnë atë” (Hebrenjve 11:6). “Prandaj po ju them: Të gjitha ato që ju kërkoni duke lutur, besoni se do t’i merrni dhe ju do t’i merrni” (Marku 11:24).

2. Intensiteti. “Prandaj po ju them: Lypni dhe do t’ju jepet; kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t’ju hapet” (Luka 11:9). Lyp: Mateu 7:7; kërko: Jakobi 5:17; trokit: Veprat 12:5.

3. Përcaktueshmëria. “Në qoftë se ju, që jeni të këqij, dini t’u jepni dhurata të mira bijve tuaj, aq më tepër Ati juaj, që është në qiej, do t’u japë gjëra të mira atyre që ia kërkojnë” (Mateu 7:11).

4. Këmbëngulja. “Ngulmoni në të lutur, duke ndenjur zgjuar në të me falenderim” (Kolosianëve 4:2). Shihni gjithashtu Luka 18:1-8.

5. Nënshtrimi. “Kjo është siguria që kemi përpara tij: nëse kërkojmë diçka sipas vullnetit të tij, ai na e plotëson. Dhe nëse dimë se ai na i plotëson të gjitha ato që i kërkojmë, ne dimë se i kemi ato që i kërkuam atij” (1 Gjoni 5:14-15). Kur kërkojmë sipas vullnetit të Tij, atëherë dy janë marrë vesh, duke siguruar kështu që lutja do të përgjigjet. “Po ju them gjithashtu se, në qoftë se dy prej jush bien në ujdi mbi tokë të kërkojnë çfarëdo gjëje, kjo do t’u jepet atyre nga Ati im që është në qiej” (Mateu 18:19).

H. Kufizimet.

1. Nëpërmjet përdhosjes frymërore. Kjo është e ilustruar më së miri në jetën e Esaut. Pali na urdhëron të shohim me zell “se mos ndodhet ndonjë kurvar ose profan, si Esau, i cili për një gjellë shiti të drejtën e tij të parëbirnisë. Sepse e dini se, më pas, kur ai deshi të trashëgojë bekimin, iu refuzua, ndonëse e kërkoi me lot, sepse nuk gjeti vend pendimi” (Hebrenjve 12:16-17). Esau i dha bekimet që shkuan me parëbirninë. Ajo që ai shiti, iku përgjithmonë. Në jetën e krishterë, ditët e humbura dhe mundësitë e humbura largohen. E djeshmja ka ikur përgjithmonë.

2. Nëpërmjet ndëshkimit gjyqësor. “Prandaj folu dhe u thuaj atyre: Kështu thotë Zoti, Zoti: Cilido qoftë nga shtëpia e Izraelit që i ngre idhujt e tij në zemrën e tij dhe vë para vetes pengesën që e bën të bjerë në paudhësi dhe pastaj vjen te profeti, do t’i përgjigjem unë, Zoti, lidhur me këtë, sipas morisë së idhujve të tij” (Ezekieli 14:4). Shihni gjithashtu Ligji i Përtërirë 3:25-27 dhe Jeremia 15:1.

3. Nëpërmjet mungesës së veprimit. “Pastaj Zoti i tha Moisiut: ‘Pse më bërtet mua? U thuaj bijve të Izraelit të shkojnë përpara’” (Eksodi 14:15). Sigurisht, ka një kohë “për të ndaluar dhe për të parë shpëtimin e Zotit”, por është gjithashtu një kohë për të shkuar përpara.

4. Nëpërmjet mungesës së çiltërsisë. “Dhe kur ti lutesh, mos u bëj si hipokritët, sepse atyre u pëlqen të luten në këmbë në sinagoga dhe në sheshet e rrugëve, në mënyrë që njerëzit t’i shohin; në të vërtetë ju them se ata tashmë e kanë marrë shpërblimin e tyre” (Mateu 6:5).

5. Nëpërmjet motiveve të mishit (trupit). “Ju kërkoni dhe nuk merrni, sepse kërkoni keqas që të shpenzoni për kënaqësitë tuaja” (Jakobi 4:3).

6. Nëpërmjet mosbesimit. “Por le ta kërkojë me besim, pa dyshuar, sepse ai që dyshon i ngjan valës së detit, të cilën e ngre dhe e përplas era. Dhe ky njeri të mos pandehë se do të marrë diçka nga Zoti” (Jakobi 1:6-7).

7. Nëpërmjet mëkatit të fshehur. “Po të kisha ruajtur të keqen në zemrën time, Zoti nuk do të më kishte dëgjuar” (Psalmi 66:18).

8. Kur nuk kërkojmë. “Por nuk keni, sepse nuk kërkoni” (Jakobi 4:2c). Disa shohin kontradiktë mes vargut të mësipërm dhe Mateu 6:8: “Mos u bëni, pra, si ata, sepse Ati juaj i di gjërat për të cilat keni nevojë, para se ju t’i kërkoni”. Ata arsyetojnë që, nëse Ati e di për çfarë kemi nevojë, pse duhet të lutemi? Kjo e ka lënduar jetën e lutjes të shumë të krishterëve, çka nuk duhet të ndodhë. Është e vërtetë që Ati ynë di çdo gjë për të cilën kemi nevojë. Nëse Ai nuk do t’i dinte, nuk mund të ishte Perëndi. Megjithatë njohuria e Tij nuk është një garanci që ne do të kemi gjërat e nevojshme: “nuk keni sepse nuk kërkoni”. Po, Ati e di për çfarë kemi nevojë, por ne duhet të lutemi. Megjithëkëtë, jemi paralajmëruar që nuk mund ta mashtrojmë Perëndinë dhe të kërkojmë gjëra për të cilat nuk kemi nevojë.

I. Ndërmjetësimi.

“Në fakt një është Perëndia dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve: Krishti Jezus njeri” (1 Timoteu 2:5). “Në të cilin kemi lirinë dhe hyrjen te Perëndia në mirëbesimin nëpërmjet besimit në të” (Efesianëve 3:12). Shihni gjithashtu Gjoni 16:24-26. “Sepse përmes tij që të dy kemi hyrje tek Ati nëpër një Frymë të vetme” (Efesianëve 2:18). Kjo është formula biblike për paraqitjen e lutjeve: drejtuar Atit, nëpërmjet Birit, me anë të Frymës.

Lutjet duhet të përmbajnë:

1. Adhurim.

2. Falenderim.

3. Rrëfim.

4. Kërkesa.

5. Ndërhyrje.

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës

Copyright © 2002  AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare
Një Projekt i Shërbesës 'Shqiptarët për Krishtin'.